شعر من- عیدانه

ساکت من عید صدا مبارک...

 

به صاحب همسایه ها

 

مزرعه پدری اش را به حراج گذاشت

شاعری که شعرش سرشار

آزادگی بود.

----------------

 به صاحب از مرگ

 

ادبیات

سینما

۲۱گرم

             برای زندگی.

چاقو

هفت تیر

عزرائیل      

             برای مرگ.

------------------

به صاحب نیمه حاضر

 

به تنهایی ام فکر می کنم

تیزبر ، سیگار ، آب.

------------------

به صاحب ناخوانا

 

درکت نمی کنم

قناری به قفس بر گشته من.

------------------

 به صاحب تنگ بی ماهی

 

از هر طرف که می خوانمت

خودت هستی

درد.

------------------

به صاحب معلق

 

همیشه ۵ دقیقه مانده به صبح

خوابت را میبینم

آن هنگام که خورشید

ساعت زندگی را از نو کوک می کند

اینها را گفتم تا بدانی

رویای تو را بیشتر از خودت دوست دارم.

------------------

 به صاحب ماماتی

 

دست زن زیبا نیست.

دست زن نایاب است.

این را شهیار قنبری گفته

 نه من.

------------------

به صاحب آسمان غرق ستاره

 

ازبر شدیم قصه ناتمام آزادی را

به روایت گل سرخ

و به خیال ترد تازه شدن بوسه زدیم

در زمستان مشکوک رهایی.

------------------

به صاحب غزلداستان

 

صبوری کن

جوجه های نشسته در آشیانه

روزی پرواز خواهند کرد.

 

                                                                                                                          محمد امین عابدین

                                                                                                                               اسفند ۸۶

 

 

 

 

 

دست نوشته ها

 *در آستانه فارنهایت ۴۵۱ 

فرانسوا تروفو یکی از بنیانگذاران موج نوی سینمای فرانسه در سال ۱۹۶۶ براساس رمان ۴۵۱درجه فارنهایت نوشته ری برادبری نویسنده آمریکائی (که طبق داستان ۴۵۱ درجهٔ فارنهایت، دمایی است که کاغذ در آن شروع به سوختن می‌کند) فیلم فارنهایت ۴۵۱را کارگردانی می کند. در این فیلم ما با جهان تاریکی روبرو هستیم که در آن خواندن یا مالکیت کتاب جرم محسوب می شود و هر کسی دست به ارتکاب این جرم بزند مجازاتش سوزاندن کتابهایش می باشد و نکته جالب این است که مجری سوزاندن این کتابها هم بخش آتش نشانی شهر است. حوزه ای که در واقع وظیفه خاموش و مهار کردن آتش را بر عهده دارد به شکل غم انگیزی بر عکس فلسفه ی وجودی خودش عمل می کند.شخصیت اصلی فیلم مانتاگ، مأمور آتش نشانی وظیفه شناس و درستکاری است که در یافتن و سوزاندن کتاب‌هائی که در مکان‌های مخفی نگهداری می‌شوند سابقه درخشانی دارد. او با همسرش لیندا که شیفته تلویزیون است و به قرص های خواب آور اعتیاد شدید دارد زندگی می کند. به او و لیندا و مردمان جامعه ای که در آن به سر می برند القاء کرده اند که کتاب‌ ها عناصر مضر و بدی هستند و خواندن آنها برای اخلاق و روح و روان آنها خطری مهلک و جانکاه به شمار می‌رود و همه هم متاسفانه این فرضیه مردود را با پوست و خونشان باور کرده‌اند.دراین جهان بحران زده و چندش آورکه برادبری و تروفو خلق کرده اند تلویزیون‌ها روح و ذهن و جسم مردم را به تسخیر خود در آورده اند ،تلویزیون جایگزین تمام انواع دیگر هنر شده و بر فضای خانه ها حکمفرمایی می‌کند و هر شهروند خوبی موظف است به محض اینکه فهمید کسی از آشنایان و بستگانش کتاب دارد آدرس او را به پست‌های مخصوص آتش‌نشانی اطلاع دهد تا آنها را از بین ببرند. با این اوصاف سئوالی که در ذهن من خواننده- بیننده ایجاد می شود این است که آیا واقعا امیدی به رهایی از این چنین جهان تهوع آوری هست؟ اما زندگی مانتاگ از زمانی متحول می گردد‌ که روزی می‌بیند زنی خود را قربانی کتاب‌هایش می‌کند. نام این زن کلاریس است. کلاریس از مانتاگ سئوال می کند آیا هرگز یکی ازکتاب‌هایی را که سوزانده خوانده است یا خیر؟ و اینجاست که مانتاگ ناگهان از خواب خرگوشی اش بیدار می شود و تصمیم می‌گیرد تا با خواندن کتاب‌هایی که موظف به آتش زدن آنهاست کنجکاوی خود را به سرانجام برساند و از این طریق با انسانهایی آشنا می شود که پنهان از دیدگان حاکمان جزم اندیش جامعه در بهشت کوچکی گرد هم آمده اند و آثار درخشان و ماندگار نویسندگان بزرگ را در ذهن خود حفظ می كنند تا بدینوسیله از سوختن و نابودی نجاتشان دهند.

                                                                                                                          محمد امین عابدین/ اسفند ۸۶

 

*دبيرکل نهاد کتابخانه هاي عمومي ايران گفت :کتاب هايي که ارزش منفي دارند و در گذشته وارد کتابخانه ها شده اند جمع آوري خواهند شد.

                                                                                    منبع: صفحه آخرروزنامه اعتماد ۱۹/۱۲/۸۶

 

شعر من

                              زن همسایه تنش را می فروشد.

من کتابهای قدیمی ام را.

                                   بین ما فاصله زیاد نیست.

هردو مجبوریم.

 

 

                                                                                                                              محمد امین عابدین

                                                                                                                                    اسفند ۸۶

دست نوشته ها

*آهای معلم بد...

 

ترانه ی ((سر کلاس نقاشی)) از سروده های شهیار قنبری یکی از سردمداران ترانه ی نوین فارسی است که  او این ترانه را بعد از وقوع انقلاب در ایران و کوچ اجباری از زادگاهش در غربت نوشته است. قنبری با زیرکی خاصی نام این ترانه را ((سرکلاس نقاشی)) انتخاب کرده است و با این عنوان تصویر یک کلاس درس نقاشی را که لزوما با حضور شاگردان و معلم نقاشی تشکیل می شود برای ما مجسم می کند. آغاز این ترانه ی تصویری با سئوال عجیب و غریب معلم نقاشی از شاگرد تنبل کلاس،آغازی تفکر بر انگیز است.

 

حجاب خورشیدت کجاس

بچه تنبل کلاس؟

 

اما این بچه تنبل کلاس در جواب سئوال معلم با زبان ساده اما در عین حال عمیق پاسخ دندان شکنی به او می دهد که به طور کلی پرسش اولیه معلم و صفت داده شده به شاگرد را زیر سئوال می برد.

 

خورشید خانوم چارقد مشکی نمی خواس

مثل شما با این سر و شکل و لباس

کپه ی نور ما سبک تر از هواس

خورشید خانوم رهاتر از من و شماس

 

شاگرد تنبل کلاس انسان آزاده ای است که دچار بلوغ زدگی و خود شیفتگی بعضی از آدم بزرگ ها نشده است او بی پروا از دغدغه ها و دل مشغولی های نابش در محضر معلم می گوید و با جسارتی تحسین برانگیز از ماهیت آزادی خواه و رهایی طلب خورشید خانوم که در اینجا سمبلی از حقیقت درونی هر انسانی است برای معلمش داد سخن سر می دهد.بعد از دیالوگ رد و بدل شده بین معلم و شاگرد ، شاگرد دامنه مخاطبانش را وسعت می بخشد ومانیفست خودش را با زبانی گزنده و تند و تیز صادر می کند و دراین میانه با بیان این مانیفست مصادیق بیشماری از تضییع حقوق فردی و اجتماعی را که با پوست و خونش لمس کرده با لهجه ی کودکانه اش فریاد می زند.

 

هر کی می خواد با کلاشی

سر کلاس نقاشی

پیرهن گلدار نکشیم

خاطره ی یار نکشیم

درخت سرباز نکشیم

بدتر از اون ساز نکشیم

 

درپایان این شاگرد تنبل کلاس است که به گونه ی شاعرانه ای به بیان عواقب و تبعات حاصل از عدم ترسیم دل خواسته هایش بر روی کاغذ نقاشی می پردازد. 

 

باید بدونه عاقبت

دوبال پرواز می کشیم

درهای این مدرسه رو

رنگی و دل باز می کشیم

رو کاغذهای بی صدا                  

ساز می کشیم ، ساز می کشیم.

 

                                                                                                محمد امین عابدین

                                                                                                       اسفند ۸۶

 

* ترانه های معلم بد و سرکلاس نقاشی  هردو از سروده های شهیار قنبری با صدای ابراهیم حامدی( ابی) در آلبوم معلم بداجرا شده است.

  

 

دست نوشته ها

صد سال به این سنتوری...

 

تماشای فیلم سنتوری در روزهایی که هنوز خبر سنگ سار دختر چهارده ساله زاهدانی توسط پدرمتحجرش ذهنم را مشغول کرده بدجوری مرا از خود بی خود کرد.سنتوری قصه علي، نوازنده چيره دست سنتور و خواننده محبوب جوانان است که ناگهان در اوج شهرت و موفقيت افسار زندگي را از دست مي دهد و به بيراهه مي رود. او مي گويد همه بدبختي ها از وقتي شروع شد كه عشق بزرگ زندگيم، هانيه مرا ترك كرد، اما هانيه زماني مي رود كه علي مدتهاست در بند اعتياد خانمانسوز خود گرفتار است. سنتوری بدون تردید بهترین فیلم این سالهای سینمای نیمه جان سرزمینمان است. علی سنتوری شخصیت اصلی فیلم نماینده نسلی است سرخورده و به ته خط رسیده،که برای انتشار صدایش دچار ممیزی سانسورچیان هم وطنش شده و همین صدای خسته( محسن چاووشی) پلی است برای رویت زندگی سگی حاشیه نشینان به سیم آخر زده جامعه ای که هنرمند و غیر هنرمندش به شکل موزیانه و کانالیزه شده دچار اعتیاد به مواد افیونی شد ه اند.این فیلم  بعد از سالها اشک بیشمارانی را بر گونه هایشان جاری خواهد ساخت آنها که بغض های قدیمی در گلو مانده و حرف های ناگفته ی کپک زده زیاد دارند و به دنبال یک گوش شنوا کوچه و خیابانهای شهر شان را  جستجو می کنند. باور کنید با تماشای فیلم سنتوری زندگی شما به دوقسمت بعد و قبل از تماشای این فیلم تقسیم خواهد شد. سنتوری فیلمی برای مردم همیشه صبور ایران و بیانگر نگاه انتقادی فیلمساز متعهدی است که گویا صاحبان بلامنازع سانسور ملی دست از سراو بر نمی دارند ودر هر سیستم حکومتی نگاتیو های فیملهایش را زیر تیغ مسمومشان برش می دهند و پلان به پلان تفکرات نابش را از دریچه ذهن کوچکشان مورد بازبینی قرار می دهند. داریوش مهرجویی با سنتوری یکبار دیگر همچون فیلم های قبل و بعداز انقلابش همچون گاو ،آقای هالو ، دایره مینا ، اجاره نشین ها ، سارا ، بمانی و... با مهارت خاصی تصاویر شفاف و روتوش نشده ای از شرایط اجتماعی ، اقتصادی ، فرهنگی زادگاهش را جلوی چشمان منتظر ما به نمایش می گذارد . من یقین دارم سنتوری فریاد بلندی است که گوش به خواب رفتگان زیادی را کر خواهد کرد. آه علی سنتوری نمیدانی تو با آن برق نگاه ماتم زده ات چه آتشی به جان بینندگان غیر قانونی فیلمت زده ای ، آنها که به شکل نامبارکی فیلم تو را از سی دی فروشان کنار خیابان خریداری کرده اند و آرزو میکنند لذت دیدار با تو را بر روی پرده های سینمای فرتوت شهرشان با خود به قبرستان خاطراتشان نبرند.

 

 

                                                                                                 محمد امین عابدین

                                                                                                       اسفند ۸۶