یک مشت،سورئالیسم...
دستهای حلقه شده اینگرید برگمن دور کمرم
سواربرا سب جان وین
با کلاه چارلی چاپلین بر سرم
از شب های مرطوب ۱۸ سالگی می گذرم
تا تفنگ شکاری ارنست همینگوی
را بر - شقیقه ام- بگذارم.
محمد امین عابدین
اردیبهشت ۸۷
*دستی بکش به زخم من که از شفا گذشته ام...
به تمام کودکان پرورشگاهی.
فصل بهار
مادر کودکش را به دنیا می آورد.
فصل تابستان
کودک به مادر لبخند می زند.
فصل پاییز
مادر کودک می میرد.
فصل زمستان
کودک بی مادر سردش می شود.
محمد امین عابدین
اردیبهشت ۸۷
اولین ترانه
به شهیار قنبری
روز اول ، سایه.
روز دوم ، دست خط.
روز سوم، لبخند.
روز چهارم، شهوت.
روز پنجم ، بوسه.
روز ششم ، نفرت.
روز هفتم ، تنهام
پر از کابوسم
از نفس افتادم
وسط رویاهام ، وسط رویاهام.
محمد امین عابدین
اردیبهشت ۸۷
*برای تصاحب رویای ماه 
به تو فکر می کنم...
میگن درست در لحظه مرگ
* تکه ای از ترانه شب سپید سروده شهیار قنبری با صدای گوگوش.
* آخرین دیالوگهای فیلم ماندگار 21 گرم به کارگرانی آلخاندرو گونزالس ایناریتو.
محمد امین عابدین
اردیبهشت ۸۷
به صادق خان هدایت*
شنبه ها صبح زود از خواب بیدار می شوم.
روزهای یکشنبه صلاه ظهر می خوابم.
دوشنبه ها عصر خودم را به خواب می زنم.
سه شنبه شب ها خواب های بد می بینم.
چهارشنبه خواب هایم را می دزدند.
غروب های پنجشنبه خواب و خوراک ندارم.
و همیشه جمعه ، خواب تعطیل است.
محمد امین عابدین
اردیبهشت ۸۷
* از طریق وبلاگ همیشه زنده ی (( از مرگ)) به سایت صادق خان هدایت رسیدم و نطفه این نوشته بسته شد.
ای ایران ای مرز پر گهر...
خبر تاثر برانگیز تغییر نام خلیج همیشگی فارس به خلیج عربی در google earth و اعتراض سراسری ایرانیان به این وضعیت از طریق این آدرس: www.petitiononline.com/sos 02082 ودرخواست من از آورنده خبر برای نوشتن احساسش در باب این خبر و روایت عاشقانه اواز ایران زیبا.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
محمد امین عزیز این متن را به اصرار تو در این فرصت کم نوشتم. اگر قلم زیبایی ندارم مرا ببخش.
ایران عزیز
سلام
حالت را نمی پرسم، چرا که می دانم این روزها چه میکشی، از دست دوستانت، فرزندانت، همسایگانت و غریبه ها.
زخمهای تازه ای بر بدنت وارد شده است. زخمهایی بر نشان زخمهای قدیمی. زخمهایی که شاید بیش از عداوت دشمنانت، نشان از تنبلی و عدم تعهد فرزندانت است.
ای ایران. ای محبوبم
مرا ببخش. مرا و دیگر فرزندانت را که نتوانستیم محبت های تو را جبران کنیم. تویی که ما را در دامان پاکت پرورش دادی. تویی که شیره جانت را به ما بخشیدی. تویی که میراثت را به ما ارزانی داشته ای. تویی که افتخاراتت را نصیب ما کردی. تویی که . . .
اما من چه بگویم؟ جوابی جز شرمندگی ندارم. من و خواهر و برادرانم نتوانسته ایم آنچنان که شایسته توست، زحماتت را جبران کنیم. خواهران و برادرانی که از هم دور افتاده ایم، بعضی هایمان به کار خویش سرگرم شده ایم، بعضی دیگر با زنجیر سخن ناپاکان، اسیر دنیایی وهم آلود شده اند. کسانی را هم که تو پروردی و قدرت بخشیدی، امروز مایه شرم تو و ما گشته اند. رفتار آنان همچون مغولان گشته، که خود می دانند فقط چند صباحی زمام امور در دستشان است؛ پس قدر فرصت را دانسته و در حال جمع آوری غنائم بیشتر در این زمان هستند. (گرچه مغولان نیز پس از مدتی پرورش در دامن تو رو به سوی آبادانی و فرهنگ سازی آوردند. اما ...)
مرا ببخش که از گذشته یاد کردم. مرا ببخش اگر غم های گذشته و افتخارات دیرین را به یادت آوردم. می دانم که یادآوری گذشته ، در این زمان دردی را دوا نخواهد کرد. فقط افزودن غم هست بر غم ها.
ای ایران عزیز. ای دوست داشتنی ترین خطه دنیا (برای من).
از تو می خواهم به من فرصتی دهی؛ همچنین بینش، قدرت و همت تا در جهت سرافرازی، افتخار و شکوه آفرینی برای تو گام بردارم. (باشد که یزدان پاک نیز مرا در این راه یاری کند).
ای عزیزتر از جانم، ای محبوب دوست داشتنی، ای . . .
نمی دانم تو را به چه نامی بخوانم که همه احساس درونم رو به تو نشان دهم و آن کلمه لایق تو باشد.
ای جان من، روان من، روح من، . . .
فکر می کردم حرفهای بیشتری برای گفتن داشته باشم اما حالا زمان تمام شده و من هنوز هیچ نگفته ام. به من فرصت انجام کارهایی را بده که برای تو باشد.
از تقصیراتم بگذر و مرا ببخش.
مرا ببخش.
مرا ببخش.
به کیوان سید جواد رفیق همیشگی ام
گوشت خام که می خورم
دوباره حیوان می شوم.
محمد امین عابدین
فروردین ۸۷
